Webstress

Internettijd kruipt als koude stroop. Wie na het voltooien van zo’n handige online handeling weer eens op zijn klokje kijkt, merkt dat de echte tijd razendsnel is voortgeschreden. U wilt een filmpje bekijken, maar moet eerst de nieuwste versie van de software downloaden. U wilt een rekening betalen, maar bent het o zo kraakveilige wachtwoord van uw internetbankieren kwijt. De webwinkel waar u één keer per jaar iets bestelt, verlangt ook inlognaam en wachtwoord. Maar wat waren die, en in welke van uw drie mailboxen heeft u die gegevens bewaard?

‘Even iets googlen’ ontaardt vaak in een koortsachtige zoektocht, die steeds verbetener wordt als resultaten uitblijven. Interne zoekmachines van websites zijn nog hopelozer, laat staan hun vormgeving. Probeer maar eens gericht een artikel te vinden op de site van de Volkskrant.

Omdat u het gezeur van een willekeurig bedrijf zat was, heeft u ‘ja’ gezegd tegen hun online administratie. „Met één muisklik al uw rekeningen binnen handbereik.” Nu heeft u een conflict over een oude rekening, maar het internetarchief gaat slechts een half jaar terug. Voor de rest van uw gemeenschappelijke geschiedenis bent u afhankelijk van desbetreffend bedrijf. Het 0900-nummer van de klantenservice is vervolgens listig verstopt op een onvindbare achterpagina; alle vragen worden immers beantwoord op de website.

beeld: de krochten van het internet